Minimizing your idle time


You know you’re being idle when you’re mind wanders off to dark places and starts getting crammed up with devastating emotions caused by unrealistic reasons. Thus the truth in the saying (and I don’t believe a lot of sayings just by hearing them) that “the idle mind is the devil’s workshop” until it destroys you and you lead others to destruction as well. So keep doing things that are worth your time and your brain.

Minimizing your idle time

Pikit


“May problema ba?”

“Wala. Ayos lang ako.”

Ramdam ko ang tunay na kahulugan nito sa tono ng boses niyang matamlay at may pag-aalinlangan. Hindi niya ugaling magsalita ng walang katotohanan maliban na lamang kapag may nararamdaman siyang gustong itago.

“Ikaw, kamusta ka?”

“Ganun pa rin. May bago akong nabuong kanta.”

Nagbago ang tono ng boses niya. “O? Ang galing pangbente mo na yan ngayong taon!”

“Oo nga e.”

“Pwede ka na gumawa ng album! Ako magpo-produce gusto mo?”

“Ayoko nga baka sumikat pa ko. Laos yang FOB at Panic at the Disco sa ‘kin.”

“Kawawa naman sila mawawalan ng career. Baka di na yun mag-concert dito.”

“E kaya nga di ko sinusubukan para makapanood ka pa.”

” ‘lol yabang mo!”

Nagbukas na naman ako ng panibagong pintuan na tatakbuhan niya. Minsan napapaisip ako kung tama pa ba ang ginagawa ko para pagaanin ang loob at matakasan ang kaguluhan ng isip niya.

“Gusto mo marinig?”

“Sige asan na?”

Kinuha ko ang earphones sa bulsa at inilabas ang recorder galing sa bag. Ilalapag ko sana ito sa damuhan pero nakaabang na ang kamay niya at lumapat sa akin. Inabot ko ang mga gamit at naghintay sa sasabihin niya.

“Kahapon ko yan nasulat. Nasa mood kasi ako tumugtog tapos naalala ko yung mga kinukwento mo sa akin dati.”

“Dati? Tungkol saan?”

“Tungkol sa guys mo. Hahaha.”

“Grabe guys ko talaga? E uto uto kasi ‘ko nun kaya may ganung mga kwento dati. Nakakahiya nga yun e.”

“Alam ko naman yun. ”

Kung anong saya ang nabibigay ko sa kanya tuwing magkausap kami, siya ring inis niya kapag ako ang bumanat.

“E bakit naman yun pa naisip mo na theme? Sana yung sarili mong kwento na lang chinismis mo.”

“O inis ka na niyan?”

“E ikaw e bakit kasi yun?”

“Naisip ko nga lang. Ang kulit o.”

Alam ko na rin ang nasa isip niya. Ang sungit ko na naman. Siya naman, kahit dati pa ay mahilig ng magtanong lalo na kapag hindi niya maintindihan kung bakit ginagawa ng mga tao ang mga ginagawa nila. Ito ang dahilan kaya siya nasasaktan at nawawasak mula sa loob. Maraming tao ang gumagawa ng mga bagay na hindi niya maintindihan ang katwiran.

“Ano na masasabi mo?”

Hindi na siya umimik. Sumandal lang siya sa akin at niyakap ng mahigpit ang braso ko.

“Anong problema?”

“Hindi ko alam. Natatakot lang ako.”

“Saan? Bakit?”

“Natatakot ako sa sarili ko at sa mga bagay na pwedeng mangyari.”

“Ganun naman talaga para sa lahat diba.”

“Oo nga e kaya nga hindi ko pinapansin.”

Bumitaw siya at umalis sa pagkakasandal. Hinayaan ko muna siya.

“Hindi ako makapag-isip ng mabuti. Kinamumuhian ko ang lahat pati sarili ko. Natatakot akong mawala kayo sa ‘kin dahil sa kabalbalan ng mga nakikita ko. Ang hirap mabuhay pag namulat ang mata mo sa dumi ng realidad.”

“Hindi naman tayo magpapabago. Haharapin natin lahat yun pero hindi magbabago ang nasa loob natin. ”

“Hindi nga. Dito lang ako sa tabi mo.”

Hinawakan niya ang kamay ko ng buong lakas. Nagkaroon ulit siya ng pag-asang magpatuloy sa buhay. Sasamahan ko siya. Aalalayan ko sa tuwing madadapa. Nagtitiwala akong kaya namin ang lahat.

Pikit

The hormones are doing their thing


again.

From my dreams until I woke up and finally got my network connection back, the hormones have been driving my emotions in an insane winding road. One moment I’m all good. A moment later I’m needy for love and comfort. A few moments from now I’ll probably be feeling self-righteous and critical of everyone. Then I’ll hate the world and shut myself down.

This emotional rollercoaster is actually a regular thing for me, but it’s something that I want to overcome eventually. And my first step not to accept it as something that is a part of me and defines me, but as something that happens in my body that I would just have how to deal with with the help of a reasonable and rational thinking. Which is why I’m simply blaming it on my hormones. They are just hormones and I should be in control of them.

I’m writing about this because it helps get things off my chest so most of the things that I write here are rants. I’m still upset though so it’s time to focus my attention on something worth focusing at.

The hormones are doing their thing